Herkes için geçerli tek bir tedavi yolu yoktur. Doğru yaklaşım; kişinin içinde bulunduğu duruma, bağımlılık öyküsüne, psikolojik ihtiyaçlarına, aile sistemine ve tedaviye hazır oluşuna göre şekillenir.

Bazı kişiler için tek seanslık bir konsültasyon ve doğru yönlendirme yeterli olabilir. Bazıları ayaktan destekle ilerleyebilir. Bazıları için yataklı tedavi gerekir. Bazı durumlarda aile sistemi sürecin tam ortasında yer alır. Bazı durumlarda ise tedaviden sonraki ilk yıl, tedavinin kendisi kadar belirleyici olur.

Benim yaklaşımım; kişinin ve ailesinin bu karmaşık süreçte doğru kararı verebilmesine rehberlik etmeye dayanır. Benim için temel soru her zaman aynıdır: Bu kişinin şu anda gerçekten neye ihtiyacı var?

Konsültasyon yeterli mi? Ayaktan destek mümkün mü? Yataklı tedavi gerekli mi? Hangi klinik uygun? Tedavi nasıl takip edilmeli? Tedavi bittikten sonra kişi nasıl ayık kalacak? Aile bu sürecin neresinde durmalı?

Bu sorulara doğru cevap verilmeden yapılan her yönlendirme eksik kalır.

Buradaki amaç kişiyi hızlıca herhangi bir merkeze yönlendirmek değil; ihtiyaca gerçekten uygun bakım düzeyini belirlemek, aileyi doğru şekilde konumlandırmak, tedavi sürecini takip etmek ve tedavi sonrasında ayıklığın sürdürülebilir olması için gerçekçi bir yol haritası oluşturmaktır.

Bağımlılık tedavisinde en kırılgan yer çoğu zaman tedavi merkezi değil, eve dönülen ilk gündür. Kişi aynı eve, aynı çatışmalara, aynı tetikleyicilere geri dönüyorsa tedavide kazanılan her şey korunmasız kalır. İyileşme yalnızca kişinin değişmesiyle değil, döndüğü hayatın da yeniden düzenlenmesiyle mümkün olur.